கடவுளிடம் குறை சொல்லலாமா?

நாம் வெளியே சொல்லத் தயங்கும் கேள்விகளில் இதுவும் ஒன்று. நாட்களாகச் செய்த பிரார்த்தனை. நீங்காத நோய். குடும்பத்தில் தீராத கவலை. எதிர்பார்த்த உதவி வராத ஏமாற்றம். மனம் சோரும்போது, “நான் இவ்வளவு கேட்டும் நீ ஏன் அமைதியாக இருக்கிறாய்?” என்று உள்ளுக்குள் கேள்வி எழுகிறது.

அந்தக் கேள்வியோடு ஒரு பயமும் சேர்ந்து வருகிறது: “இப்படிக் கேட்பது தவறா? கடவுளிடம் குறை சொன்னால் என் பக்தி குறைந்துவிடுமா?”

அதனால் சில நேரங்களில் இறைவனிடம்கூட நம் உண்மையான மனநிலையை மறைத்துக் கொள்கிறோம். உள்ளே வருத்தம் இருந்தாலும், பழகிய வார்த்தைகளை மட்டும் சொல்லிவிட்டு எழுந்துவிடுகிறோம்.

தமிழ் பக்தி மரபு வேறொரு வழியைக் காட்டுகிறது. மனத்தில் இருப்பதை மறைக்காமல் இறைவனிடமே சொல்லலாம். அதற்கான தெளிவான குரல்களில் ஒன்று சுந்தரருடையது.

குறை சொல்லுவதற்கு ஒரு நெருக்கம் வேண்டும்

எல்லோரிடமும் நாம் குறை சொல்லுவதில்லை. நம்மைக் கேட்பார் என்று நம்புகிறவரிடம்தான் சொல்கிறோம். நம்மை விட்டுப் போகமாட்டார் என்று எண்ணுகிறவரிடம்தான் மனக்கசப்பையும் காட்டுகிறோம்.

ஒரு குழந்தை தாயிடம், “என்னை ஏன் கவனிக்கவில்லை?” என்று கேட்கலாம். நெருங்கிய நண்பனிடம், “எனக்குத் தேவைப்பட்டபோது நீ எங்கே இருந்தாய்?” என்று சொல்லலாம். அந்தக் கேள்வியில் வருத்தம் இருக்கிறது; அதே நேரத்தில் உறவின் மீதுள்ள நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.

சுந்தரர் இறைவனை இப்படிப்பட்ட தோழமை நெருக்கத்தோடு அணுகியவர். தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம், அவர் இறைவனை நட்புரிமையோடு புகழ்ந்தும் வலிந்து வேண்டியும் பாடியவர் என்றும், அதனால் “தம்பிரான் தோழன்” என்று அழைக்கப்பட்டவர் என்றும் விளக்குகிறது.

அவர் தொலைவில் நின்று மரியாதையான வார்த்தைகளை மட்டும் சொன்னவர் அல்ல. புகழ்ந்தார்; வேண்டினார்; வாதாடினார்; தன் வருத்தத்தையும் இறைவனிடமே வைத்தார்.

“மீளா அடிமை உமக்கே”

திருவாரூரில் பாடிய “மீளா அடிமை” பதிகத்தின் முதல் பாடல், இந்த உரிமையை மிக நேராக வெளிப்படுத்துகிறது.

முதலில் அவர் உறவைச் சொல்கிறார்: “மீளா அடிமை உமக்கே.” உன்னிடமிருந்து விலகி வேறெங்கும் செல்லாதவன் நான்.

அடுத்து: “பிறரை வேண்டாதே.” உன்னைத் தவிர வேறொருவரை நாடமாட்டேன்.

இவ்வளவு பற்றுடன் சொல்லிவிட்டு, உடனே தன் குறையையும் முன்வைக்கிறார். உனக்கே ஆளாக இருக்கும் அடியார்கள் தங்கள் அல்லலைச் சொன்னால், நீ ஏன் வாளாக—அமைதியாக—இருக்கிறாய் என்று கேட்கிறார்.

இது இறைவனை விட்டுப் போகத் தயாரான ஒருவரின் கோபமல்ல. “நான் உன்னுடையவன்; வேறு யாரிடமும் போகமாட்டேன்; அதனால்தான் உன்னிடமே கேட்கிறேன்” என்ற உறவின் மொழி.

ஒரே பாடலில் பற்றும் இருக்கிறது; வருத்தமும் இருக்கிறது; நம்பிக்கையும் இருக்கிறது; கேள்வியும் இருக்கிறது.

கோபமும் வருத்தமும் பிரார்த்தனைக்கு வெளியா?

பக்தி என்றால் எப்போதும் அமைதியான மனநிலையோ இனிமையான வார்த்தைகளோ மட்டும் அல்ல. சில நேரங்களில் பிரார்த்தனை ஒரு கேள்வியாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் அது கண்ணீராக இருக்கலாம். சில நேரங்களில், “எனக்கு புரியவில்லை” என்ற ஒரு வரியாக மட்டுமே இருக்கலாம்.

நாம் இப்படிப் பேசலாம்:

“நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்.”
“நான் கேட்டது நடக்காததால் மனம் தளர்ந்துவிட்டது.”
“என்னால் இப்போது நன்றியோடு பேச முடியவில்லை.”
“ஆனாலும் உன்னிடம்தான் வந்திருக்கிறேன்.”

இவை அழகாக அமைந்த மந்திரங்கள் அல்ல; ஆனால் உண்மையான மனத்தின் வார்த்தைகள்.

இறைவன் நம் உள்ளத்தை அறியவில்லை என்பதற்காக நாம் சொல்லுவதில்லை. சொல்லும்போது, மனத்தில் சுமந்து கொண்டிருப்பது என்ன என்று நமக்கே தெளிவாகிறது: “என் பயம் இதுதான்; என்னால் தாங்க முடியாமல் இருப்பது இதுதான்.”

குறை சொல்வதும் கைவிடுவதும் ஒன்றல்ல

கடவுளிடம் குறை சொல்வதற்கும் நம்பிக்கையை முற்றாகக் கைவிடுவதற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.

குறை சொல்வது ஒரு பேரமாகவும் மாறக்கூடாது. “நான் இவ்வளவு பூஜை செய்தேன்; ஆகவே நான் கேட்டது கிடைக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம், உறவை ஒரு பரிமாற்றமாக்குகிறது. சுந்தரரின் பாடலில் வருத்தம் இருக்கிறது; ஆனால் “நீ நான் கேட்டபடி செய்தால்தான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வேன்” என்ற நிபந்தனை இல்லை. மாறாக, “பிறரை வேண்டாதே” என்ற பற்றுதான் முன் நிற்கிறது.

இந்தப் பார்வை, வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய முயற்சிகளை விட்டுவிடச் சொல்லுவதுமல்ல. நோய்க்கு மருத்துவம் தேவை; அநீதிக்கு எதிராக நிற்க வேண்டும்; பிரச்சினைக்கு உதவி கேட்க வேண்டும். நம்மால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துகொண்டே, மனத்தின் பாரத்தை இறைவனிடமிருந்து மறைக்க வேண்டியதில்லை.

மனதை மறைக்காமல் வைப்பது

சுந்தரரின் பாடல் நமக்கு உணர்த்துவது, “கோபப்படலாம்” என்பது மட்டும் அல்ல. அதைவிட ஆழமான ஒன்று:

இறைவனிடம் பேசும்போது நம் உண்மையான மனதை மறைக்க வேண்டியதில்லை.

நல்ல பக்தராகத் தோன்றுவதற்காக வலியைச் சீரான வார்த்தைகளுக்குள் மறைக்க வேண்டியதில்லை. சந்தேகம், ஏக்கம், விரக்தி—இவற்றையும் அவரிடமே கொண்டு செல்லலாம்.

அப்படிச் சொன்னவுடன் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும் என்று கூற முடியாது. நாம் கேட்ட பதில் வரலாம்; தாமதமாகலாம்; எதிர்பார்த்த வடிவில் வராமல் போகலாம். நாம் கேட்டது நிச்சயம் நடக்கும் என்று தேவாரம் வாக்குறுதி தரவில்லை.

ஆனால் பதில் தெரியாவிட்டாலும் இறைநெருக்கம் கலைந்து போக வேண்டியதில்லை என்பதை அது காட்டுகிறது.

ஆனாலும் உன்னிடம்தான் வந்திருக்கிறேன்

குறை சொல்லி முடித்த பிறகு, சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருக்கலாம். “இப்படிப் பேசியது தவறு” என்று பயப்பட வேண்டியதில்லை.

சுந்தரரின் குரலை நினைத்துக் கொள்ளலாம்: “மீளா அடிமை உமக்கே.”

கேள்வி இருக்கிறது. வருத்தம் இருக்கிறது. பதில் இன்னும் தெரியவில்லை. ஆனாலும் உறவு முறியவில்லை.

அதுவும் பக்திதான்.

கூடுதல் ஆதாரக் குறிப்பு

சுந்தரரின் இறைத் தோழமை மற்றும் “தம்பிரான் தோழன்” என்ற மரபுப் பெயர் பற்றிய விளக்கம்: தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம் — சுந்தரர்.